افراد موفق کارهای متفاوت انجام نمی دهند، بلکه کارها را بگونه ای متفاوت انجام می دهند. (کوروش کبیر)
خانه » مقالات حقوقی » انتقال ويروس خطرناك از طريق جنسي

اطلاعیه سایت

تماس با سپیده کاظمی وکیل پایه یک دادگستری - هم‌اکنون تماس بگیرید: 09121035196
انتقال ويروس خطرناك از طريق جنسي

انتقال ويروس خطرناك از طريق جنسي

مطابق با ماده 290 قانون مجازات اسلامی (8) جنایت در موارد زیر عمدی و در نتیجه موجب قصاص است:

الف- هرگاه مرتکب با انجام کاری قصد ایراد جنایت بر فرد یا افرادی معین یا فرد یا افرادی غیرمعین از یک جمع را داشته باشد و در عمل نیز جنایت مقصود یا نظیر آن واقع شود، خواه کار ارتکابی نوعاً موجب وقوع آن جنایت یا نظیر آن بشود، خواه نشود.

ب- هرگاه مرتکب، عمداً کاری انجام دهد که نوعاً موجب جنایت واقع شده یا نظیر آن می‌گردد، هرچند قصد ارتکاب آن جنایت و نظیر آن را نداشته باشد ولی آگاه و متوجه بوده که آن کار نوعاً موجب آن جنایت یا نظیر آن می‌شود.

مطابق با این ماده علاوه بر این‌که قصد جنایت برای تحقق جنایت عمد و در نتیجه قصاص مرتکب کافیست، نوعاً در پی داشتن جنایت با انجام رفتار ارتکابی حتی بدون داشتن قصد جنایت نیز در تحقق جنایت عمدی کافی خواهد بود. بر این اساس انتقال بیماری از طریق ارتباط جنسی در صورت تطابق با یکی از حالت‌های فوق، مستوجب قصاص خواهد بود. البته باید توجه داشت که چون احراز قصد جنایت در انتقال‌دهنده بیماری دشوار است، در عمل تنها تحقق صورت دوم (نوعاً در پی داشتن جنایت با انجام رفتار ارتکابی) می‌تواند مرتکب را مشمول احکام مربوط به سازد و در صورت شک در این‌که ارتباط جنسی نوعاً جنایت در پی خواهد داشت، لزوم احتیاط در دماء و نفوس ایجاب می‌کند که جنایات ناشی از انتقال بیماری از نوع شبه‌عمد محسوب شده و نتوان حکم به قصاص انتقال دهنده را صادر کرد.

قانون‌گذار در ماده 493 نیز فوت ناشی از انتقال بیماری کشنده را جرم‌انگاری کرده و حتی وجود فاصله زمانی، میان رفتار مرتکب و نتیجه ناشی از آن را از تحقق جنایت ندانسته و آن را حسب مورد موجب قصاص یا دیه دانسته است.

(در همین زمینه: بررسی ضمان ناشی از انتقال بیماری به از طریق ارتباط جنسی)
نتیجه
بر اساس آن‌چه از نظر فقها بیان شد و همچنین بر اساس قانون مجازات اسلامی ‌ایران می‌توان گفت در صورتی‌که شخص، مبتلا به یکی از بیماری‌های ویروسی خطرناک نظیر ایدز و هپاتیت و… باشد که امکان انتقال آن‌ها از طریق وجود دارد، چنان‌چه مجنی‌علیه به بیماری شخص انتقال‌دهنده علم نداشته باشد و انتقال‌دهنده با قصد کشتن او یا علم به این‌که بیماری او کشنده است، اقدام به چنین عملی کند و در اثر آن مجنی‌علیه کشته شود، قتل، عمدی تلقی شده و در نتیجه در مسؤولیت کیفری و حکم به قصاص برای انتقال‌دهنده عالم و قاصد شکی باقی نخواهد ماند و در غیر این دو حالت، عمد تلقی نشده و احکام شبه‌عمد یا خطا بر آن مترتب خواهد شد و در تمام فروض مذکور در صورت کشته‌نشدن مجنی‌علیه، انتقال‌دهنده خسارت‌های ناشی از عمل خود خواهد بود.

همچنین از اطلاق کلام فقها و متن ماده مورد اشاره چنین بر می‌آید که در موضوع مورد بحث فرقی نیست که مجنی‌علیه انتقال‌دهنده باشد یا هر فرد دیگری که بیماری از طریق یا غیرمشروع به او انتقال یابد.

راهنما

تماس با سپیده کاظمی وکیل پایه یک دادگستری - هم‌اکنون تماس بگیرید: 09121035196

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است